جنگ براي آن‌ها بهانه‌ بود تا وسعت نگاه خود را به جهان هديه کنند

گاهي حس مي‌کنم جنگ براي آن‌ها بهانه‌اي بود تا افق بي‌مرز خود را بر سياره‌شان بگسترانند.

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، نويسنده وبلاگ "حياط خلوت" به نشاني http://ramtin13.blogfa.com در ادامه آورده است: موجوداتي در يک سرزمين بي‌آب و علف، اين سو و آن سو مي‌دويدند، در خاکريزهاي خود پنهان مي‌شدند، براي لحظاتي سر از خاکريز خود بيرون مي‌آوردند، دوباره پنهان مي‌شدند، سرک مي‌کشيدند، سينه‌خيز مي‌رفتند، راست قامت مي‌ايستادند، زخمي‌مي‌شدند، سرک مي‌کشيدند و...

چه سبکبال بودند اين موجودات در اين سياره دوردست. گويي دائم از جاذبه سنگين سياره‌شان فرار مي‌کردند و تمام مرزبندي‌ها را پس مي‌زدند، در خود فرو مي‌رفتند و جاري مي‌شدند.

گاهي حس مي‌کنم که در اين سياره دوردست، براي اين موجودات، جنگ بهانه‌اي بود تا فناناپذيري خود را به اثبات رسانند، تا وسعت نگاه خود را به جهان هديه کنند، تا افق بي‌مرز خود را بر سياره‌شان بگسترانند.

جنگ برايشان بهانه‌اي بود تا بخندند، مهر بورزند و عشق ببازند. تا نوحه سر دهند، گريه کنند و به راهي بي‌بازگشت قدم بگذارند. تا در گوشه‌اي از کهکشان جا خوش کنند...